maandag
nov142016

Slechte school van goede smaak

Ik vind mezelf nogal ingewikkeld geprogrammeerd. Ik ben een soort NPO, alles moet altijd maar inhoudelijk zijn, of informatief. Dat is me is als Amsterdams gymnasiastje aangeleerd. Ik ben van de school van de goede smaak: ik ken mijn klassieken, ik ben geen klapvee, ik behoor tot ons soort mensen. En daar hoort Hans Klok niet bij. Dus toen manlief thuiskwam met kaartjes voor Hans Klok’s horrorshow in Carré - vier stuks, voor het hele gezin - moest ik even slikken. Maar, ik ging mee.

Onvermoeibaar galoppeerde halfgod Hans met zijn blonde manen over het podium. Omlijst door flitsende lichten en bombastische muziek toverde hij met ballen, kaarten en lampen, en liet hij het ene lekkere wijf na het andere op miraculeuze wijze verdwijnen. Bij de eerste truc dacht ik: Jezus, wat knap, hoe kan dat nou? Zat er een gat in de vloer, hing er een onzichtbaar touw in de lucht? - maar voor ik het wist, verdween de volgende gelaklaarsde stoeipoes uit een kooi, en dacht ik weer: Jezus, wat knap, hoe kan dat nou? Zo bleef ik over mezelf heen tuimelen, met mijn Jezus wat knap, hoe kan dat nou-gedachte. En terwijl de rest van het gezin (geen gymnasiastjes) ademloos zat te kijken, barstte in mij het stemmetje van de goede smaak los. Dat hele fenomeen illusionisme, hoe virtuoos ook, ging echt nergens over; wat een eendimensionale, tierelantijnerige flauwekul.

Op de fiets naar huis werd er getetterd in superlatieven.

‘Dit was het gaafste ooit!’ riep mijn dochter.

‘Vetter dan vet!’ riep mijn zoon.

‘Volgend jaar weer!’ riep mijn man.

Ik bleef een beetje achter en bezag ze met een steek van jaloezie. Misschien moest ik mezelf proberen te deprogrammeren, Hans Klok vragen om dat snobistische, verwaande gymnasiastje in mij weg te toveren.

‘Hans Klok is toch homo?’ riep mijn dochter nu.

‘Nee, man!’ riep mijn zoon.

‘Echt wel,’ riep manlief.

Ik wist het niet. Ik had er nog ooit over nagedacht. Fietsend langs de Amstel liep de discussie steeds hoger op. Om de gemoederen te bedaren, googelde ik thuis onmiddellijk ‘Hans Klok homo’, en las het laatste nieuws voor: ‘Hans Klok heeft het ongeveer tien keer met Gerard Joling gedaan.’

In stilte vochten we tegen het plaatje dat op onze netvliezen verscheen.

‘Ach, wat maakt het uit,’ verzuchtte mijn dochter na een tijdje, ‘Ik vond het een super show.’

En dat was het, heus. Aldus, hear, hear, Amsterdamse gymnasiastjes van nu! Laat je niet in de luren leggen, de wereld is groter dan het klaslokaal! Gaat Hans Klok zien en geniet, voor het te laat is en je eenzaam en alleen achter je vrolijke gezin aan fietst.