Main
maandag
nov142016

Doorlezen, ondanks de kwelling

Dat boek. Godskanonne. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Ik sprak een buurman, die mopperde dat hij zijn vrouw de hele tweeweekse campingvakantie niet had gesproken. Door dat boek. De titel kon hij zo gauw even niet opkomen. Nou, ik wel, dat kon er maar één zijn: ‘Een klein leven’, van de schrijfster met de onuitsprekelijke, onmogelijk te onthouden naam Hanya Yanaghira - hoewel ik dat van Haruki Murakami en Houellebecq ooit ook dacht, en die er toch zijn ingesleten.

‘Een klein leven’ heeft vier weken met me meegereisd door Amerika, en zo lang heb ik er ook over gedaan om het te lezen. Ik las op de route 66. ‘Kijk nou even uit het raam, mama!’ Ik las in Las Vegas. ‘Ga je echt niet mee naar het casino?’ Ik las aan de Pacifische kust. ‘Nou heb je de dolfijnen gemist!’ Maar het vaakst las ik in hotelkamers die geen herinnering bieden, terwijl mijn gezin om me heen lag te slapen en de airconditioning zoemde. Iedereen die ik over het boek spreek zegt erbij gehuild te hebben. Ik kon niet huilen. Ik kon het alleen maar gepijnigd wegleggen, keer op keer, midden in de nacht, in die hotelkamers. Met mijn kleine zaklampje, speciaal aangeschaft om bij het lezen niemands slaap te verstoren, sloop ik dan naar buiten. Huiverend stond ik op balkonnetjes, veranda’s en stoepen de duisternis in te turen, waarin ik na een tijdje bomen ontwaarde, of blinde muren, of hoopjes zwerver, en wachtte, net zo lang tot de hartverscheurende gebeurtenissen op mijn netvlies vervaagden en mijn ziel weer tot bedaren kwam. Pas in de onschuld van het daglicht, wanneer ik gebroken neerzeeg in de bijrijdersstoel en mijn fris uitgeslapen echtgenoot de auto startte, durfde ik het boek weer op te pakken. ‘Als het zo’n lijdensweg is, lees je het toch niet uit?’ opperde hij een keer. ‘Ben je gek of zo?’ blafte ik. Hij weet dat ik het niet uitlezen van een boek als doodzonde beschouw. Toch overwoog ik het, stiekem, heel even. Maar ik kon het niet, ik moest door.

En nu heb ik het uit, en ben ik weer in de realiteit van vertrekkende Albert Verlindes, columns van Halina Reijn, schoolpleinen vol King Louisjurkjes, de naderende herfst en de bijbehorende depressie. Ondanks de kwelling van het boek, het trage begin, de ellelange interieurbeschrijvingen en vele ongeloofwaardige elementen, voel ik me onthand, en wil ik niets liever dan terug naar het leven van Jude St. Francis, naar het verhaal dat laat zien hoe we onszelf veronachtzamen, straffen, hoe we streven naar geluk en verbinding, hoe we beheerst worden door schaamte, hoe machteloos we tegenover onszelf staan en hoe eenzaam we zijn.

Reader Comments

There are no comments for this journal entry. To create a new comment, use the form below.

PostPost a New Comment

Enter your information below to add a new comment.

My response is on my own website »
Author Email (optional):
Author URL (optional):
Post:
 
Some HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>