maandag
nov142016

De kunstenaar of zijn kunst?

Het is ingewikkeld, tussen Woody Allen en mij. ‘Mijn’ eerste film van hem was Annie Hall, die ik ergens begin jaren tachtig middels het nieuwe, sensationele fenomeen videorecorder opnam van televisie. Ik was terstond fan van de man. En ook al wist hij Annie Hall maar niet te overtreffen, en werden zijn films steeds zoetsappiger, ik zag ze allemaal, en bleef fan.

Ik vond het dan ook onacceptabel dat de man met wie ik trouwde hoegenaamd niets met de films van Woody Allen had. Keer op keer sleepte ik hem mee naar de bioscoop, keer op keer haalde hij zijn schouders op. ‘Het is allemaal zo hetzelfde.’

Pas door Vicky Cristina Barcelona, waarin Scarlett Johansson en Penélope Cruz misschien wel hun meest sexy rollen ooit spelen, gaf hij eindelijk toe dat die Woody Allen zo gek niet was, en kort daarop verraste hij me zowaar met kaartjes voor ‘Woody Allen and his New Orleans jazzband’ in Paradiso.

Het werd een lange, desillusionerende zit: al klarinetspelend staarde mijn in bruin ribfluweel gestoken held onophoudelijk naar de grond, om na de laatste noot het podium met lijdzame tred te verlaten.

Zijn volgende films zag ik alleen, tot mijn zoon dertien was, en ik hem meetroonde naar Blue Jasmine. Hoe heerlijk vet Cate Blanchett haar rol als wrak ook neerzette, qua thematiek bleek het niet de beste film om mijn ontluikende puber te overtuigen van mijn liefde voor Woody Allen.

Ondertussen waren de schandalen rond Allens persoon niet voor de poes. Na zijn scheiding van Mia Farrow kreeg hij een relatie met Soon Yi, de geadopteerde dochter van Mia en haar ex-echtgenoot André Previn. Toen Mia dat ontdekte, beschuldigde ze Woody ervan dat hij hun zevenjarige dochtertje Dylan op onheuse wijze zou hebben betast. De rechter achtte de beschuldiging ongegrond, maar in 2014 bevestigde de inmiddels volwassen Dylan haar moeders verhaal via de New York Times. Vervolgens trad haar broer Moses naar buiten – officieel een kind van Woody Allen, maar volgens Mia Farrow verwekt door haar eerste man Frank Sinatra, van wie ze ‘altijd is blijven houden.’ Moses beweerde dat het hele misbruikverhaal voortkwam uit het wraakzuchtige brein van mama Mia.

Er bestaan geen bewijzen, alleen verhalen. Die Mia Farrow komt op mij over als een tamelijk zijige, hysterische vrouw, en Woody Allen als neurotisch, overambitieus mannetje en lousy muzikant. Maar door de puinhoop die hij van zijn privéleven maakt, mag ik mijn blik op zijn films toch niet laten vertroebelen?

Vanavond ga ik naar Café Society. Volgens de kranten een intelligente, geestige, romantische, typische Woody Allen. Ik verheug me. En ik neem mijn dochter mee. Wie weet, wie weet.