« Ik noem haar Sylvia | Main | Voetbal is uuuh... me roeping »
zaterdag
nov052016

Lieve A.F.Th.,

Een paar jaar geleden trof ik je tijdens een boekenbal aan op de trappen van de schouwburg, en tetterde starnakel bezopen in je oor dat ik ooit een nooit verzonden brief naar je had geschreven over je dagboek-boek Engelenplaque. Jij, ook niet geheel nuchter, tetterde terug niet te schromen en de brief alsnog te sturen.

‘Ja maar het is van voor Tonio,’ stamelde ik, waarop jij je glas bijvulde met zelf meegebrachte whisky en me een bemoedigende slok aanbood. Nog stuurde ik de brief niet. Tot mijn spijt. Want wat je me, volgens mij, op die trappen duidelijk maakte, is dat de dood van je kind je leven uiteensplijt, maar niet alles van daarvoor vernietigt. Je bent schrijver. Je bent vader. Je bent vader van een overleden kind. En dan nog blijf je de vader van dat kind. En dan nog blijf je de schrijver van de boeken die je geschreven hebt. Voor wat het waard is, eindelijk, alsnog, mijn welhaast kinderlijke en wegens krantelijk ruimtegebrek ietwat ingekorte ode aan Engelenplaque. Omdat de tandeloze tijd alles toch in nieuwe perspectieven weet te zetten, en het zonde is spijt te hebben van nooit verstuurde brieven. En nu ik je toch schrijf: gefeliciteerd met je 65e verjaardag.

 

Jarnoy, 2 mei 2008

Beste A.F.Th.,

Vanuit een regenachtige Bourgogne wil ik je bedanken voor Engelenplaque. Het stemt me droevig dat ik het uit heb. De afgelopen avonden vertrok ik handenwrijvend en onder hoongelach van mijn echtgenoot vroeg naar bed met ‘mijn AFTh’tje’. Hij was me mooi even kwijt, de spottende echtgenoot. Ik was bij jou, bij de dagen die aanbraken, bij de weersomstandigheden, bij al je voornemens, bij de vlucht die het schrijven voor je nam, bij je kwalen, bij je neerslachtige buien. Als iemand een schrijver is, ben jij het. Nietig, voel ik me naast jou. Geïnspireerd, ook. En een beetje getroost. Wat is het schrijverschap toch krankzinnig. Maar: schouders eronder, nog veel te doen!

Ik heb me verwonderd over je geloof in het ‘naar je toe schrijven’. Wat je verzint, zal je gebeuren. Nogal gevaarlijk. Moeilijke voeten en jicht nog tot daaraantoe, het kan veel erger. Waarover ga je verder? Schrijf je in het vervolg alsjeblieft iets gelukzaligers naar je toe dan een ziekte? Ik hoop het van harte. Ik zal voorlopig bij het opstaan, dat bij mij gepaard gaat met dezelfde frisse plannenmakerij als jij, aan je denken. Zo ook aan het einde van mijn werkdagen, snakkend naar een borrel, mistroostig om niet bereikte doelen.

Gelukkig staat er hier in de scheve boekenkast nog wat andere boeken van je hand.

Alle goeds,

Eva Posthuma de Boer

 

 

Reader Comments

There are no comments for this journal entry. To create a new comment, use the form below.

PostPost a New Comment

Enter your information below to add a new comment.

My response is on my own website »
Author Email (optional):
Author URL (optional):
Post:
 
Some HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>