Main | Lieve A.F.Th., »
zaterdag
nov192016

Ik noem haar Sylvia

Ik wil niet opscheppen, maar lang voor de verschijning van zijn nieuwe roman de Greppel, vertrouwde Herman Koch me de eerste zin toe. We stonden in de keuken van een feestje, en al bleef het verder volkomen kuis tussen ons, duizelde het me. Een eerste zin, dat vind ik nogal wat. Dat Koch die juist mij toevertrouwde vond ik al helemaal wat, aangezien ik sinds mijn zeventiende eerste zinnen verzamel – kon Koch niet weten, maar toch.

Eerste zinnen volgen geen regels of wetten, en kunnen veel: verbazen, verleiden, provoceren, beangstigen, betoveren, intrigeren, geschiedenis schrijven, de toon zetten, of van alles van dat alles tegelijk.Er zijn wel overeenkomsten te vinden. Zo openen veel romans met een ontmoeting, een weersomstandigheid of de beschrijving van een plaats. Het vaakst tref je tijdsbepalingen aan, soms figuurlijk, soms heel specifiek.Op de dag dat Innie Wintrop zelfmoord pleegde stonden de aandelen Philips 149.60 (Nootenboom, Rituelen); Toen Dina wakker werd, was ze vergeten dat ze zwanger was. (de Jong, Pier en oceaan); Omdat het vandaag je laatste dag is, zal ik je sparen (Hermans, Ik heb altijd gelijk). Ik was zevenentwintig en zat vast in mijn stoel in de boeing 747. (Murakami, Norgewian Wood); Ik was twaalf toen ik voor het eerst op water wandelde. (Auster, Mr. Vertigo).

De eerste eerste zin in mijn inmiddels smoezelige eerste zinnenspaarboekje, tevens een van mijn favorieten, komt uit Schoolland van Theo Thijssen: Ziezo, ik ben mijn klas kwijt. Nog een briljante: Hoe helder staan ze me nog voor de geest, de eerste momenten van mijn clownsroeping! (Houellebecq, Mogelijkheid van een eiland). Ook geniaal: De oorvijg kwam zo hard aan dat ik er pas dertien jaar later van terug had, uit Papillon van Henri Charrière, de man die uit de beruchtste gevangenis van Frankrijk wist te ontsnappen, en zonder enige literaire kennis of bedoeling in twee maanden dertien schriften volschreef met zijn avonturen en naar een uitgever stuurde. Zodra die zich over de eerste zin boog, wist hij: dit boek ga ik uitgeven.

Nog eentje? Ja! Deze: In 1942 werd Jenny Fields, de moeder van Garp, te Boston opgebracht wegens het verwonden van een man in een bioscoop (Irving, De wereld volgens Garp). O, ik zou nog eindeloos kunnen doorgaan. En dan heb ik het nog niet eens over rake, allesomvattende slotzinnen gehad! Een andere keer, wellicht. Dit was mijn laatste Kunstschatje. Ik ga verder met mijn eigen roman. De eerste zin heb ik, met tijdsbepaling. De dag waarop ik je zag was een zaterdag in het decennium van de voorspoed. Op naar de slotzin. Ik ga aan het werk.

 

 

Reader Comments

There are no comments for this journal entry. To create a new comment, use the form below.

PostPost a New Comment

Enter your information below to add a new comment.

My response is on my own website »
Author Email (optional):
Author URL (optional):
Post:
 
Some HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>