Main
maandag
nov142016

Applaus voor Brusselmans

Herman Brusselmans trad op en ik was erbij. Ik vond dat een opwindend gegeven, ik had Herman Brusselmans nog nooit in levende lijve gezien. Hij was kleiner dan ik verwachtte, maar zo is het vaker met beroemde mensen in het echt. Wat me verbaasde, was dat hij trillend als een rietje op het podium stond. Verscholen achter zijn lange haren, deed hij in een monotone, gejaagde woordenstroom uit de doeken hoe Halina Reijn hem ooit vroeg of hij alsjeblieft met haar wilde neuken. Bij het woordje ‘neuken’ bracht Brusselmans zijn mond dicht naar de microfoon, en zette zijn volume aan. En juist door die aanzet, werd duidelijk hoeveel moeite hij had het uit te spreken. Ook de neukens die volgden (hij had Halina geantwoord alleen met haar te willen ‘néuken’ als ze een zak over haar hoofd trok tijdens het ‘néuken’) liet hij zo luid klinken, dat de verlegenheid ervan af droop. Dat zelfs Brusselmans, de meest schaamteloze schrijver van onze aardkloot, schaamte kende, ik kon er niet over uit.

Ik dwaalde af, herinnerde me mijn allereerste herinnering, die het begin vormt van een oneindige verzameling schaamtevolle momenten, allemaal kristalhelder opgeslagen in mijn geheugen.

Ik had hoge koorts, en er was bezoek, de hele huiskamer zat er vol mee. Mijn moeder zette mij op een po, midden op het paarse vloerkleed. En terwijl alle ogen zich op mij richtten, tilde mijn moeder me van de po en duwde een zetpil in mijn kont.

Het toeval wilde, dat ik in de pauze van Brusselmans’ optreden aan de praat raakte met een filosoof. Hij stelde dat schaamte onnodig zwaar wordt gemaakt, vooral door psychiaters die de getergde mens almaar aan de hand van schaamte proberen te verklaren. De filosoof bezag schaamte juist als iets positiefs, als iets wat empathie opwekt en communicatie ten goede komt. Zo had ik het nooit bezien.

Ik dacht aan mijn vriend J., die net dood is. J. maakte een ongekende puinhoop van zijn leven - menigeen zo zwaar beladen met schulden en leugens zou depressief eindigen. J. niet, die was de vrolijkheid zelve, tot zijn laatste hartenklop aan toe. Hij wist zijn schaamte te bedekken met liederlijke verhalen, meesterlijke woordgrappen en een bulderende lach die ik nog elke dag hoor.

Schaamte voelen we ten opzichte van een ander, maar is iets volkomen individueels. Als je bedenkt dat jij die ander bent, zie je in hoe absurd het is. Schaam je je tegenover mij? Hoezo? Ik schaam me zelf kapot!

Dat spreken we nooit uit, maar het maakt wel dat we vergevingsgezind zijn, soms echt naar elkaar luisteren, en dat de trillende Herman Brusselmans aan het eind van de avond een staande ovatie kreeg.

 

 

Reader Comments

There are no comments for this journal entry. To create a new comment, use the form below.

PostPost a New Comment

Enter your information below to add a new comment.

My response is on my own website »
Author Email (optional):
Author URL (optional):
Post:
 
Some HTML allowed: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>